Ateki?

Hauxe joan den igandean, Hitzan, “Bostekoa” atalean argitaratutakoa:

st1\:*{behavior:url(#ieooui) }

/* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:”Taula normala”; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:”"; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:”Times New Roman”; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}

Gidariak eta oinezkoak

Gaur bukatuko zaigu Frantziako Tourra, eta beste askok bezala, aste honetan ordu batzuk pasatu ditut telebistaren aurrean, Pirinioetako etapetan ikusten txirrindulariek nola egiten duten aldapan gora bihurrika eta jaitsi, berriz, abailan. Ederra gozatua! Baina urtea joan eta urtea etorri, bereziki atentzioa ematen dit nola ez den gertatzen aparteko istripurik mendiko etapa horietan, hainbeste jende errepide bazterretan txirrindularien gain-gainean, eta errepidean, pasillo estuan, autoak eta motorrak bata bestearen atzetik gora. Txirrindularien izerdiari begira etxeko silloia goxatzen, lehengoan gertatu zitzaidana etorri zait gogora.

Goraka hazteari aspaldi utzi genion eta orain alboka baino ez gara hazten, gerri bueltan, eta gerrikoa harri jasotzaileen faja ez bihurtzeko, tarteka saltaka egitera joaten naiz, gehien-gehienetan Getaria aldera, Kostako errepidean. Bereziki gozagarria da inguru hori bista itsasoan galdu eta barne pentsamenduetan murgiltzeko; gorputza nekatu egiten da, bai, baina gehienetan burua zeharo biziberritzen da, egunekoez eta egitekoez hausnartzeko balio duelako kirol saioak. Hala nentorren, saltaka neure pentsamenduetan, duela egun batzuk, goizeko zortziak aldera, eta Getaria goialdean buelta emanda Elkano jatetxearen ondotik behera, Gaztetape hondartzaren albotik, bide bazterretik petrilari pega-pega eginda, sumatu nuen atzealdean ibilgailu handi bat frenatzen, indartsu eta lehor; hura entzunda, are gehiago baztertu nintzen, eta gure eskualdeko enpresa bateko autobusa parean jarri zitzaidanean, kristoren bozina hotsa jo zidan txofer aluak! Salto egin nuen sustoarekin, eta gidariari begiratuta, han ikusi nuen oihuka, eskuak altxata, kexaka, martxa mantsotu egin behar izan zuelako niregatik. Aitortu behar dut: neuk ere goxo eta xamur erantzun nion, baita erdiko hatza zeinen luzea daukadan erakutsi ere, eta Zumaiarako buelta guztian marmarrean eta pentsatzen etorri nintzen, amorrarazita; lehenengo, pentsatu nuen gidari baimena ateratzeko makina bat ordu sartu behar direla autoeskolan, teoria ikasten eta praktikak egiten, baina txofer ona izateko ez dela nahikoa seinale guztiak ezagutzea, edo erreflexu onak izatea, edo abiadura ondo neurtzea, edo bihurguneetara nola sartu behar den ondo kalkulatzen jakitea…, horiek bezain garrantzitsua da besteekiko gizatasunez jokatzen jakitea, eta are gehiago beste horrek ez baldin badauka autobusek, kamioiek eta autoek dauzkaten paratxokerik edo babesik. Gustura geratuko zen gizona, errepideko nagusi, tramankulutzar hura gidatzen jakin bai, baina errespetuaz ezer ere ez dakien gizagaixoa. Gero, pentsatu nuen igual ez dela inoiz ere jaitsiko autobusetik, eserlekuan pegatuta biziko dela, agian ez dela inoiz izango oinezko, eta ez dela inoiz joango bide bazterretik ni bezala, edo ez duela zeharkatuko zebrabiderik.

Ezagutzen dut Zumaian emakume bat inoiz ez dudana ikusi autorik gabe, inoiz ez dudana ikusi oinez bere autotik 15 metro baino urrunago, eta horrelaxe imajinatzen nuen autobuseko txoferra ere… Oraintxe-oraintxe arte. Izan ere, telebista pantailan, txirrindulariak aldapan gora Tourmaleten, iruditu zait nire ditxosozko txoferra ikustea saltaka, ikurrina astintzen eskuan, errepide erdira irtenda txirrindulari baten aldamenean. Begiak igurtzi ditut, ea egia den ziurtatzeko, eta orduantxe atzetik zetorkion autokoak bozina jo dio, ozen eta zaratatsu. Marmarrean eta amorrarazita sumatu dut, autoko gidari alu horrek beldurtu eta ia-ia harrapatu egin duelako.