Mikroipuin-labea

Londresera iritsi orduko ingelesezko lehen ikasgaia eman zion aitak:
—Ingelesak oso edukazio onekoak dira —azaldu zion sei urteko semeari—. Beraz, zuk beti “Excuse me” esan jende guztiari.
Aitaren harridurarako berehala egin zion kasu semeak. Aireportuan trolleya bultzaka zebilela “Excuse me” esaten zien parean jartzen zitzaizkion guztiei. Hotelera iritsita ere halaxe esan zien igogailuaren zain aurrean zituztenei, eta haiek barrez erantzun zioten gizon txiki bat zela iritzita. Bazkaltzeko orduan, berdin jardun zuen buffeteko errenkadan aurretik zituen gizon-emakumeekin, eta guztiek erantzuten zioten hitz goxoekin, aitaren harrotasunerako.
Aita pozarren zegoen. Semea bihurria zela esan zioten gehiegitan, eta Londresen erakusten ari zen jarreraz harro zegoen. Iluntzean, telefonoz hitz egin zuten etxekoekin eta berehala esan zion semeak amari bere lehen egunean ingelesa ikasi zuela.
—Badakit ingelesez ama! —oihukatu zuen telefonotik pozik.
—Benetan? —galdetu zion amak—. Zer ikasi duzu esaten?
—Excuse me! —erantzun zion harrotasunez ondoan zuen aitari begira.
—Eta zer esan nahi du horrek? —jarraitu zion amak ezjakinarena eginez.
—Kendu paretik! —itzuli zion azkar semeak, eta aitari mundua lurrera erori zitzaion.

Trackback URL