“Barkatu” esaten dio aurpegira begiratu gabe.
“Barkatu”, errepikatzen du Ainhoa makurtuta dagoen tokirantz eskua luzatuz.
Ainhoak ez dio begiratzen. Eskua ikus dezake, baina ez da begirada itzultzera ausartzen.
Burua gehiago makurtzen du.
Berak laztan bat egiten dio ilean. Motots bat hartu eta fereka arin bat egiten dio. Baina Ainhoak ez dio begiratzen.
“Barkatu” errepikatzen du, eta Ainhoaren kokotsa hartuz poliki bultzatzen du goraka, neskaren aurpegia berari begira gelditu arte.
Ainhoak ez du ezer esaten.
Ez dio begirada luzatzen. Aurpegia eskuez estaltzen du.
“Ez didazu barkatuko?”, galdetzen du etsipen ahotsa erabiliz. “Badakizu ez nuela horrelakorik nahi”.
Ainhoak eskuak aurpegitik kendu eta begi ubelduen atzetik begiratzen dio.
Ez dago maitasunik haren begiradan. Ez dago barkamenik Ainhoaren begiradan.
Eta horrek sutu egiten du.
“Puta zaharra!” botatzen dio haserre. “Ikusten? Zurea da errua, zuk zirikatzen nauzu!”
Azken begirada ilun baten ondoren hasi zaio berriz kolpeka.
Begiradak
Herio
Herio nazkatuta dago.
Bizitzeko ezer ez duten haien gorpu hotzak biltzeaz nazkatuta.
Askotan entzun ditu teologo eta filosofoak berari buruz hitz egiten eta, umorez hartu izan ohi ditu haien hitzak: Herio demokratikoa omen da. Heriok ez omen du bereizten arraza edo kolorerik. Heriok berdin hartzen omen ditu pobre eta aberatsak.
Eta hala da, pentsatu du heriok. Berak ez du bereizketarik egiten. Baina aberatsek badakite bere atzapar hotzetatik nola ihes egin.
Pobreek, ordea, ez dute horrelako zorterik.
Horregatik, herio, nazkatuta sentitzen da. Nekatuta.
Munduko edozein tokitan lurrikara, tsunami edo antzekoren bat gertatu orduko milaka arima jasotzen ditu. Non bizi ez duten pertsonen arimak guztiak ere. Diru arazorik ez duenen bat tarteka.
Azken lurrikara hartan beste hainbeste gertatu zaio. Egunak eman ditu arima miserableak ehunka, milaka berekin eramaten eta ez du amaierarik ikusten.
Nazkatuta, eroritako eraikinen harri artera inguratu da, kapa beltza soinean eta sega luzea eskutan hartuta. Bera inguratu orduko lanean ari diren pertsonak baztertu dira, izututa. Badator segalari beltza arimak jasotzera, entzun du inguruan, baina Heriok ez die kasurik egin, bideari eutsi dio hezurretan sentitzen duen ondoeza gailendu ezinik. Zer egin dezake berak, ordea, patuaren aurka? Bere buruaren aurka?
Sega lurrean utzi eta hezur zaharrak lanean jarri ditu, harri eta hondakinak mugitzen. Gorpu hilak alde batera utzi ditu, jaramonik egin gabe. Itxoin dezakete, hildakoek ez dute presarik, berak ongi daki hori.
Ez dira arimak oraingoan bilatzen dituena. Bizirik gelditzen diren pertsonen bila ari da.
Bere buruari arimak lapurtzeari ekin dio.
Ebakuntza
San Sebastian bezperan egin zioten ebakuntza.
Arratsaldean.
Ebakuntza-gelara sartu orduko, giro berezia sumatu zuen gelan. Erizainak pozik zeuden, gaueko parrandarako planak egiten. Zirujaua txoko batean zegoen, ebakuntzako tresnak errepasatzen.
—Ebakuntza txikia da —esan zin zirujauak ohean etzan zutenean—. Ohartzen zarenerako amaituko dugu, lasai.
Baina bera ez zegoen lasai. San Sebastian bezpera zen eta Donostiako ospitale batean egin behar zioten ebakuntza.
—Donostiarra al zara? —galdetu zion zirujauari.
—Bai —erantzun zion honek, anestesia prestatzen zuen bitartean.
—Ba gogoratu danborrada ez dela gauerdia arte hasten —esan zion kamillatik urduri—. Ez entseatu nirekin!
—Ez motel!—erantzun zion zirujauak erizainei konplizitate barre bat luzatuz—. Gure lana serio hartzen dugu. Orain hartu arnasa lasai eta lokartuko zaitugu.
Anestesiaren eragina igartzen hasi zen pixkanaka. Begiak erortzen hasi zitzaizkion, zirujaua lanean hasteko prestatzen zen bitartean. Erabat lokartu aurretik azken begirada bat eman eta erizaina ikusi zuen zirujauari lan-tresnak pasatzen:
Botila bat txanpan eta bi baso.
Elur-panpina
Leihotik inguru guztia zuri ikusi zuenean, elur-panpina egitera jaistea erabaki zuen.
Alaba txikiaren betiko ilusioa izan zen etxe aurreko lorategian elur-panpina egitea. Behar ziren traste guztiak hartuta jaitsi zen bera, elurra urtu aurretik lorategian panpina egin asmoz.
Panpina handia egitea erabaki zuen, elur nahikoa zegoela aprobetxatuz.
Lehen elur-bola lorategia aldez alde zeharkatuz bildu zuen, ia gerriraino iristen zitzaion bola egin arte.
Bigarren elur-bola, gorputzari zegokiona, txikiagoa egin zuen, oreka mantendu nahian. Eta hirugarren bola txikiarekin errematatu zuen panpina, ia-ia bular pareraino iristen zitzaion elur-panpina ederra osatuz.
Alaba txikiaren tamainakoa.
Lorategian jasotako bi adarrekin egin zizkion besoak eta, sukaldetik ekarritako azenario eder bat eta galleta pare batekin sudurra eta begiak. Panpina alabaren tamainakoa zenez, honen bufanda eta neguko txapelarekin jantzi zuen, baita haren eskularruak jarri ere adarren muturretan.
Elur-panpina erabat osatuta ikusi zuenean etxera itzuli zen, panpina ederra egin zuela iritzita, alabaren gustukoa seguruenik.
Leiho ondoan eseri zen orduan, etxearen epeltasunaz gozatuz, lorategira begira. Handik primeran ikusten zuen elur-panpina, goiza zuritzen zuen eguzkipean argitsu.
Baina goizak aurrera egin ahala, eguzki-leun hark panpinaren edertasuna pixkanaka bereganatzen zuen, bere gorputz-hotza osatzen zuten elur-malutak ur bilakatuz. Sudurra izan zen lehena erortzen eta haren atzetik joan ziren beso eta begiak. Elur-bolaz osatutako panpina, pixkanaka urtzen hasi zen, bizia tantaz-tanta isuriz.
Alaba txikiak isuri zuen moduan.
Asmoak
Urtea amaitzearekin batera urte berrirako asmo onen zerrenda prestatu zuen.
Hasteko erretzeari utziko zion.
Ez zuen parrandarik egingo.
Edateari utziko zion.
Lan bila hasiko zen.
Zakartasunak utzi eta ingurukoekin atsegina izango zen. Etxekoekin bereziki.
Kirola egiten hasiko zen.
Liburu bat irakurriko zuen.
Zerbait ikasten hasiko zen, hizkuntzaren bat beharbada.
Botila erdi hutsik ikusi beharrean, bete-xamar ikusiko zuen.
Finean, orain zen alproja zekena izateari utzi eta, pertsona hobeagoa bilakatuko zen.
Horiek ziren urte berrirako bere asmoak. Urte-zaharreko kanpai-hotsak entzutearekin batera behin eta berriz bere buruari errepikatzen zizkionak, hamabigarrenaren ondoren pertsona hobea izango zela konbentzituta.
Familiarekin batera mahatsak jaten hasi zen: dong, bat, erretzeari utziko diot. Dong, bi, ez dut gehiago parranda egingo. Dong, hiru, edateari utziko diot.
Hamabigarrenera iritsi zenerako mahatsak, asmoak eta kanpai-hotsak nahasita zituen. Azken mahatsa eztarrian trabatu zitzaion eta xanpainarekin bultzada ematen saiatu zen baina, lehen zurrutadarekin ohartu zen edateari uzteko asmoa apurtzen ari zela. Alde batetik xanpaina botatzen hasi eta bestetik mahatsa gehiago trabatu zitzaion.
Asmo onek itota hil zen.
Olentzero
Haurrak ez zekien zer sinetsi.
Nork ekartzen zituen opariak: Olentzerok, ala gurasoek?
Zalantzak gainetik kentzeko gogoz, gabon gau hartan misterioa argitzea erabaki zuen. Ohean esna egongo zen, opariak nork jartzen zituen jakin arte.
Gau hartan, ohera sartu eta ahalegin berezia egin zuen esna mantentzen. Ohearen gozotasunean logurari aurre egin zion bere indar guztiekin, opariak jartzen zituen haren nortasuna deskubritu nahian.
Bere gelako atearen zirrikitua zaintzen zuen ohetik, itzal bat ate aurretik noiz pasako zain. Etxeko isiltasuna zelatatzen zuen, edozein soinuren aurrean adi, opariak noiz iritsiko.
Minutuak luzatzen hasi ziren, pixkanaka ordu bilakatuz eta, bitartean, oparien berririk ez.
Bat-batean, norbaitek kaleko atea gogor kolpatu zuen. Olentzero sartu ezinik gelditu ote zen?
Ziztu bizian jaiki zen ohetik eta kaleko atera abiatu zen gurasoak jaiki aurretik. Atea zabaldu eta kaputxa baten atzetik begiratzen zioten begi ilun batzuekin egin zuen topo.
—Zu al zara Olentzero? —galdetu zion haurrak inozentziaz berdez jantzitako gizonari.
Bere aita etxetik kolpeka eraman zuten gau hartatik aurrera ez zion gehiago Olentzerori oparirik eskatu.
Gola
Golarekin batera hasi dira oihuak gure auzoan.
Salto batean jaiki naiz sofatik eta, auzo-lagun guztiekin batera atera naiz leihora oihu egitera.
—Goooooooooool!!!! —oihukatu dugu guztiok aldi berean.
Pareko etxean bizi den gizona ikusi dut balkoian saltoka, pozik. Bere taldearen kolorez hornitutako kamiseta darama soinean eta, txanpan botila zabaldu du oihu artean.
—Goooooooooool!!!! —oihukatu dugu berriz etxe batetik bestera elkarri poz keinuak eginez.
Auzoa erotu dela dirudi. Mundua une batez gelditu eta, etsipen guztiak ahaztuta elkarrekin pilota baten balentriak ospatzen aritu gara.
Pixkanaka aurpegi alaiak leihotatik desagertzen joan dira, telebista aurreko beraien tokitara itzuliz.
Nik ere leihoa itxi dut, irribarretsu eta, sofara itzuliz irakurtzen ari nintzen liburua hartu dut berriz esku artean. Ez dakit nortzuk ari diren jolasten eta, ez zait inporta.
Ez zait futbola gustatzen.
Durango (Idazlea II)
Idazlea Durangoko azokara joan zen, pozik.
Argitaletxekoek esan zioten beraien standean egoteko, liburuak sinatzen. Pozik joan zen Durangora, inoiz baino idazleago sentituz sinatze-saioa zela eta.
Standaren atzean jarrita, berak idatzitako liburuez inguratuta korridoretan zebilen jendeari begiratzen zion, autografoa noiz eskatuko zioten zain. Pasilloaren bestaldean zeuden standetan ere beste idazle batzuk ikusten zituen. Idazle famatuak eta hain famatu ez zirenak, guztiak zeuden bere moduan standetan sartuta, zooko animalien antzera, liburuak sinatzeko prest.
Are idazleago sentitzen zen orduan, bere burua hainbeste miresten zituen haien pare ikusita eta, burua gehiago tentetzen zuen bere liburuen artean. Baina burua asko luzatu arren, ez zen inor inguratzen bere liburuak erostera eta, are gutxiago sinadura eskatzera.
Halako batean, emakumezko bat standera hurbildu eta bere azken liburua hartu zuen eskutan.
—Hauxe eramango dut —esan zion idazleari liburua luzatuz.
—Oso ondo! —erantzun zion idazleak pozarren—. Nahi al duzu nik sinatzea?
Emakumeak harridura aurpegiz begiratu zion.
—Sinatu? —galdetu zion mesfidati—. Zu nor zara ba?
Idazlea inoiz baino gutxiago sentitu zen idazle.
Zozketa: Izarren artzaina
Durangon izan naiz gaur Txalapartako lagunekin arratsalde pasa ederra egiten. Eta bidaia aprobetxatuz, “Izarren artzaina”-ren hainbat ale ekarri ditut etxera.
Zuekin nahi dut une hau ospatu eta, beraz, bi ale zozketatuko ditut nahi duzuenon artean. Zozketan parte hartzeko nahikoa duzue hemen erantzun bat uztea.
Ostiralean egingo dut zozketa. Zorte on!
Gutuna
Begiek txiribitak egiten zizkioten katalogoak ikustean: Ben10, Bakugan, Gormiti, Spiderman… bere gogoko pertsonaia guztien jostailuak zeuden han!
Aita irribarretsu zegoen, bere ondoan:
—Gogoko dituzunak aukeratu eta gutuna prestatu Olentzerorentzat —proposatu zion semeari, haren emozioaz gozatuz.
Azkar ekin zion haurrak lanari eta katalogoekin batera zetorren gutun-orria berehala bete zuen hain maiteak zituen pertsonaien izenez. Amaitzean aitari eraman zion pozik.
—Listo aita! —oihukatu zion emozionatuta gutuna luzatuz—. Hauek eskatu dizkiot Olentzerori.
Aitari begiek txiribitak egin zizkioten gutuneko jostailuek katalogoetan lagun zituzten zenbakiak ikustean: 99, 49’5, 120… Olentzero ez zen horren aberatsa!
—Jostailu garestiak aukeratu dituzu —esan zion semeari bere etsipenean.
—Lasai aita! —erantzun zion honek berehala—. Olentzerok debalde ekarriko dizkigu!
