De arquitectura-urbanismo

De arquitectura-urbanismo

Zumaiako mollaberria berezia da. Euskal herrian, Bilboko portu zaharra eta Zumaiakoa bakarrik omen ziren, hormigoizko taula eta zutabez eraikitako komertzio portu “berriak”. Beste guztiak, harriz eta lur betelanez eraikita omen zeuden, (kirol portu berrietako, egur taulak kontutan izan gabe).

Zumaiako “molla berriak”, garabi horia zuen. Zumaiako kaleko pintura lehiaketa batetan margoturiko koadroa aurki daiteke Zumaiako jatetxe ezagun batetan. Zahartu zenean, eraitsi egingo zuten. ZIIZ taldeak egiten duen lana kontutan izanda, balio handiko elementua litzateke, mollaberrian mantentzeko, bilboko Itsas museoan garabi batzuekin egin duten bezela.

gaur egun, hormigoizko taulan, garabiaren bi burdin bideen arrastoa ikus daiteke.

Mendaro marinela kaletik ikusitako bideo “historikoa”.

SAN JOSE KOMENTUKO GANBARA bisitatu genuenean, konturatu nintzen minimalismoaren esanahia hemen zegoela. Disenuari uko egitea, edo hobeago esanda, diseinu sinpleekin gela bat antolatzea. Ganbara izanda, arrazoi praktikoa duelakoan nago, baina gaur egun itxura honen bila hainbat denda eta etxebizitza dabiltza. Abangoardia “vintage” edo “outlet” ean dabilenean, ideia hemendik atera dutela esango nuke, mojaxarren ganbara dela jakingo ez banu.Ba dira leku batzuk, bisitariari bere afizioa suspertzen diotena. Besteak beste, gogoan dut, euskaldun sukaldari ezagun talde bat, japoneko sukaldari ospetsu baten jatetxera joan zirenekoa. Sukaldari japoniarrak, modatik hurrun, bere gauzak egiteko era sinplearekin, beste sukaldariengan izugarrizko ospea lortu du. Abangoardia bihurtu da. Geinua.Delako jatetxeak 10 pertsonentzako lekua bakarrik homen zuen eta dekorazioa, minimoa zuen. Sukaldea txikia izaki eta sukaldariaz gain bi laguntzaile bakarrik, bere emaztea eta pintxea. Harengana bazkaltzera joateko datarik ezin da aurkitu, oso gutxi ematen dituelako, eta joaten denak ezin du presaz joan, jaki bakoitzak bere errespetua eta zeremonia behar duelako. Handik txundituta atera ziren gure sukaldari ospetsuak. Ni benetako arkitekturaren bilatzaile kontsideratuta, ganbarara sartu nintzenean, halako zerbait sentitu nuen. Bertan jarria zegoenak ez zuela bertan egoteko beste arrazoirik, ganbaran egoten diren gailuak dauden bezela. Praktikoa, sinplea. Guk bizitzarako behar ditugun gauzak ganbaran uzten baditugu, zaborra biltzen arituko bagina bezela bete eta bete egingo genuke. Zertarako erosi genituen jakin gabe.Batek zioen bezela “jakituriak ez du lekurik behar”.

Pilar Azurmendi, Gipuzkoako foru aldundiko Ondare Zuzendariak, ZIIZ en aurkezpenean egindako hitzaldiaren laburpena.

Julene azpeitia ikastetxeko aterpea.

Egitasmo honek hasertik erabiltzaileen erantzuna izan zuen; kontutan izanda gurasoek eta haurrek egunero erabiliko duten istalazioa dela, ikastetxeko guraso elkarteak hainbat ekarpen egin zituen haseratik. hala ere, egitasmoaren prozesua zela eta ez zitzaionn erabaki prozesuari inongo aukerarik eman.

Itxura simplea de eta zutabe ugari ditu. Egiturak ez du, dirudienez inongo luxu adierazpenik egin nahi. Eskertzekoak dira, habeen gainetik dauden, Z (zapatero?) erako solibak sortzen duten itzal txikia, orokorki eguzki eta itzal nahasketarekin, beira azpiko “beroa” gutxitzen bait du.

Bukatzeko, estalkiak ez du ikastetxearen estetikari inongo aipamenik egin. Altueran ere, leihoekin “topo” egin ondoren, leiho bera egokitu behar izan delarik.

Anbulategi inguruko hiritartze egitasmoa.

Bidegorria eta aita mari atzekaldeko aparkalekuak, anbulategi inguruko hiritartze egitasmoarekin batera, basadi kalea ankaz gora jarri du.

Batetik, berebilentzako bideak ixtutu ditu, ibilbide norantza aldatu du eta aparkalekuak lekuz aldatu ditu. Honez gain, aita mari eta basadi arteko ibilbide berri bat ireki du eta hau eskertzekoa da.

Zubi berriarekin egin duten oinezkoentzako lotura da egitasmoaren gauzarik nabarmenena. Eta beharrezkoa zen aita mari atzekaldeko garaje eta lokal en aurreko kalearen hiritartzea. hainbeste urtetan zuen itxura lotsagarria txukundu bait du

Aita mariko aparkaleku berriak

Garai batean, aiata mari 28 sotoan, ikastolako gela batzu izan zirenetik, lurrez bete zuten, lokalak garaje bihurtu eta ez zen ezertarako erabili izan. Gaur da, plaza, parke edo jolastoki bihur zitekeen lursail hau, autoen poderioz, aparkaleku bihurtu dena. Auto saltzaile batek zioen gisan: “autoak erropak bezela, pareka erosiko bait ditugu…” eta horrela gabiltza, etxe bakoitzean, familiako bina edo hiruna kotxe izanda, aparkaleku falta nagusi nonahi.

Ezin besterik esan egitasmo honi buruz; zerbait esatekotan, bambu landare horien etorkizuna aipagarri egingo degu. Zuhaitzak bezain handiak egingo ote dira? Nork daki.

Itsas kirol lokalak, surf larien aspaldiko aldarrikapena bete du. Gure ustetan, holako instalazioak, itzurun hondartzako eraikinean beharko luke. Praktikotasunagaitik eta xarma gehiago duelako. hala ere, hondartzatik hain hurrun ez dago eta lokalak, neurri egokia duela dirudi. Surf lariek munduko txapeldunik izan gabe, badute non gorde olatuetako taula. Pilotariek berriz, munduko txapeldun mordoxka eta frontoia txiki txiki eginda. Desoreka nabaria.

Artadiko ur biltegiak ez du estetika eta hirigintzarekin, gure gustoko den irudi erakargarririk. Beharrezkoak diren istalazio ezkutu eta konplexua hauek, egunerorako beharrezkoak izateaz gain, azkenak izaten dira politikarien ingurazioetan.