Zumaiako Arraun Elkartea

DENBORALDI BAT AMAITU ETA BESTEA HASI

Amaitu da 2008 urteko arraun denboraldia. Iazko emaitza bera lortu dugu, baina erregularragoak izan gara, nahiz eta Laredok mantendu duen erregulartasuna ez lortu. Beraz, amaitu dira arraunlariontzat entrenamenduak, bidaiak, sufrimenduak, Luxiaren oihuak… Orain, agian, berak entzun beharko ditu gure oihuak Erribera kaletik.

Denboraldi berri bat hasten da orain guretzat: PARRANDENA! Jada arraun elkartean dugun egutegian asteburu denak borobilduta ditugu afariak direla eta. Lehenengo zita asteburu honetan bertan dugu Tolosan. Ez dagoela denborarik galtzerik eta… Nahikoa segundo, minutu, ordu, egun, aste, hilabete galdu ditugu jada, eta orain guztiak errekuperatu behar direla. El Corte Ingles estropada jokatu ostean komentario ugari entzuten ziren gure ontzian, baina behin baino gehiagotan errepikatzen zena honakoa zen: “Bizitzako bi urte galdu dixkiat gaur”. Hori da kalbarioa!

Hurrengo zita urriaren 4an dugu, oraingoan Zumaian. Denboraldian sufritzen dutenak ez gara gu bakarrik, neskalagunek ere sufritzen baitute. Horregatik eurekin ere gogoratu, eta traineruan bueltatxo bat eman ostean, bazkari legea egin eta parrandatxoa.

Arraun denboraldian ez dugu banderarik irabazi, ez gara onen pare ibiltzeko gai izan, baina ea nork jarraitzen duen orain gure martxa. Pixkanaka hartu beharko dugu erritmoa, ez baita ona lehen egunetik dena ematea denboraldi berri honetan. Igandean lehen zerbeza eta kalimotxoak erori ziren, eta asteburu honetan gehiago. Eta agurtzeko, gaztelerazko esaerak dioen bezala, ‘el año que viene ms y mejor!’

Jarraipena izango duen esperantzan

Hainbeste itxaron ondoren, azkenik iritsi da Kontxako lehenengo emakumezkoen estropadari buruzko irakurketa egiteko garaia. Arraunaren olinpiada deitu izan zaion estropada honetan jokatzea arraunlari guztion ametsa dela esango nuke, eta oraindik sinisten lanak badauzkat ere, aurtengo honetan Zumaia-Getariako 17 neskak ametsa errealitate bihurtzeko aukera izan dugu.

Larunbatari dagokionez, espero ez genuen ezusteko atsegina jaso genuen arraunzaleen aldetik, nik behintzat ez bainuen hainbeste jenderik espero. Aurtengo laugarren estropada zen traineruan, eta jende dezente izan bazen ere, banekien horietan mutilek ere jokatzen zutela, eta beldurra neukan neskok bakarrik arituz gero, gure ingurukoez aparte jenderik hurbilduko ez ote zen. Ordua iristen zihoan heinean, ordea, atzean gelditu ziren nire beldurrak. Izan ere, bertara gerturatu zineten jendeari esker, erronka ari erraz egin genion aurre, eta beraz, orain geuri zegokigun lan txukun bat burutuz eguna borobiltzea.

Tentsio handia zegoen tostakideon artean, eta tentsioa are gehiago handitu zen hainbestetan madarikatu den lehenengo kalea egokitu zitzaigula jakin genuenean; asko entrenatu genuen egun hartarako, eta ez genuen sailkatu gabe gelditu nahi. Itsasoari dagokionez berriz, guk itsaso zakarra nahiago bagenuen ere, ez genuen halakorik espero. Zer zer hura? Beroketak egiten ari ginela pare bat olatu sartu zitzaizkigun barrura, eta geroago bonben bidez gehiena ateratzea lortu bagenuen ere, belaunetarainoko ura izan genuen une batzuetan. Itsasoak indar asko bazuen ere, ez zen zortzi traineru haietan geunden neskon ilusioa gainditzeko gai izan, eta estropadak bere bidea egin zuen.

Lehenengo txandan, espero bezala, Galizia izan zen garaile, eta hark lehenengo kaleari buruzko geure beldurrak murrizteko balio izan zigun. Berehalakoan iritsi ez bazen ere, azkenik uretako epaileak bandera jaitsi eta hasi zen “Esperantzaren” txanda ere. Oso irteera ona egin genuen, eta hasierako momentutik hartu genien aurre beste ontziei. Aurrera egin ahala olatuen indarra gero eta handiagoa zen, eta behin irla pasa ondoren, traineruaren puntan gindoazenok hainbat ipurdiko eder jaso behar izan genituen etengabe zetozen olatuak zirela medio. Geu izan ginen lehenak ziabogan sartzen, eta momentuan ez bagenekien ere, orduarteko denborarik onena egin genuen. Oraindik estropada erdia bakarrik igaro zen, ordea, eta bagenekien bueltan ere lana txukun egin beharra zegoela, itsasoa zegoen bezala egonda ez baitzen bat ere zaila akatsen bat egitea ordu arteko lana haizea hartzera bidaliz. Ez zen halakorik gertatu, ordea; bueltako luzean hartu genituen olatuei esker, eta estropada guztian zehar gure patroi Libanak egindako lan bikainari esker, gainontzeko ontzi guztiei alde handiarekin irabazi genien.

Larunbatekoa izugarrizko garaipena beraz. Baina orduko denborek ez zuten hurrengo egunerako balioko, hura sailkapena baino ez zen izan, eta burua hotz mantendu beharra zegoen, hurrengo egunean zerotik hasi eta geure onena emateko.
Igandeari dagokionez, baldintzak oso bestelakoak ziren: itsasoa asko baretu zen, eta beraz gure aurkariek indar hartu zuten. Bagenekien galiziarrak gu baino indartsuagoak zirela, azken finean selekzioa baitzen, eta bai bateletan eta bai trainerilletan beraiek izan ziren nagusi. Baina hala ere, ez genuen aldez aurretik etsi nahi, eta geure onena ematera irten ginen. Arraunean gozatu nahi genuen, ez baita egunero izaten Kontxako bandera irabazteko lehiatzeko aukerarik.

Estropadari dagokionez, oso estropada ederra izan zen, eta oso gustura gelditu gineln egindako lanarekin. Hala ere, irteeran ez ginen bat ere egoki kokatu, eta aurrenengo luzean galiziarrak eta Astilleroko neskak gugandik nahiko urrun aritu ziren. Bueltako luzean ordea, Astillerorengana dezente hurbildu ginen, eta berauek gure aurretik sartu baziren ere, kantabriar neskak larritzea lortu genuela uste dut. Bestalde, Euskal Herriko onenak izan ginen, hasiera samarretik hasi eta estropada guztian Hondarribiaren aurretik joan ginelako. Galiziak, ordea, estropadaren hasieratik egin zigun ihes, beraien arraunerako indarra erakutsiz. Hori dela eta, merezitako bandera lortu zutela esatea baino ez dagokit. Nire zorion beroenak galiziar selekzioko neskei!
Amaitzeko, asteburu honetako momenturik onena hautatu beharko banu, igandean uretatik arranplara iritsi gineneko momentua aipatu nahiko nuke. Nahiz eta Zumaiako txaranga bikaina faltan bota (eta honekin batera baita Zumaiako Udalaren arratsalderako errezibimendu baten eskaintza ere, Kontxako bandera irabazi ez bagenuen ere, egindako lana saritzeko modukoa izan zelakoan bainago), hura ikaragarria izan zen. Behin baino gehiagotan pentsatu izan nuen zer sentitu behar ote zen arraunlari izan eta trainerua bizkarrean izanda, arranpla hura zeure afizioaren artetik igarotzea, baina inoiz ez nintzen horren gauza handirik imajinatzera iritsi. Izan ere, estropada amaitu eta arranplara iristerako han ziren gure zain Zumaiako zein Getariako afizioa, kuadrilakoak, familiakoak, arroarrak… ikaragarria benetan. Mila esker, bi egun hauetan gurekin egon zareten guzti-guztiei!

Eta honekin bukatu da aurtengo denboraldi luze eta ahaztezina. Arraunaren historian pausu garrantzitsuak ematea lortu dugu, eta orain Esperantzari deskantsatzea tokatzen bazaio ere, istorio hau hasi besterik egin ez denaren eta jarraipena izango duenaren esperantzak ez du etenik izango.
AUPA ZUMAIA-GETARIA!!

“Makinak”

Azken egunotan asko hitz egin da apustuak egiteko makinen inguruan. Korredoreak ez direla izango Kontxan eta apustu etxe batzuek makinak jarriko dituztela. Baina Kontxa portaletasen bizi den girorik gabe ez litzateke gauza bera izango.

Baina nire artikulu hau makina gisa titulatzearen arrazoia ez da hori. Castroko arraunlariak, taldea definitzeko erabili nahi nuke hitz hori. Erakustaldia eman zuen aurreko igandean eta ezusteko handiegirik ez bada gertatzen, bandera Kantabriara joango da. San Migel Ligako Castroko estropadan eta Kontxako sailkapen estropadan eman zuen mailak, taldearen gaineko konfiantza murriztu zuen apustu zaleen artean eta oso gutxi ziren hauen alde jokatzen zutenak. Orain berriz, faborito nagusiak dira!

Urdaibai eta Astillero 18 segundotara daude. Askok Kantabriako talde hau jotzen zuten faborito, baina ez zuen mailarik onena eman igandean. Agian lehen txandan aritzeak ez zion mesederik egin, baina Hondarribiari 12 segundo aterata oso zaila da aurtengo edizioan Kontxa irabaztea. Urdaibairen inguruan berriz zer esan, beste behin kale! Sarritan entzun dut Kontxako Bandera bat irabazteko hiruzpalau aldiz aukerekin joan behar dela, beti zerbait gertatzeko arriskua baitago: haizea atera dela, itsasoak gora egin duela, kanpoko luzean ura sartu dela, ez dela ongi enfilatu barruranzko luzean… Azken bi urteetan aukera handiekin joan dira bizkaitarrak Donostiara, baina kale egin dute. Datorren urtean izan beharko du eta esaldiak dioen bezala, “a la tercera va la vencida”.

Zumaiarrak berriz, Donostian izan ginen, baina ikusle moduan. Denoi gustatuko litzaiguke arraunean aritzea, baina ez da posible izan. Hala ere, guretzat txarrena ostegunean eman genuen itxura izan zen. Ez ginen batere ongi aritu ez kanporanzko luzean ez barruranzkoan. Ilusioz gainezka atera ginen, baina hurrengoan beharko du. Jada badira bi urte ez garela Kontxan sartzen eta guk ere Urdaibaikoen gauza bera esan beharko dugu: “A la tercera va la vencida”.

Aste garrantzitsuenaren atarian 

Beste asteburu bat igaro da, bi estropada gutxiago denboraldia amaitzeko, zazpigarren postuan berriro ere… eta garrantzitsuena: gaur zortzi Kontxako Banderarako sailkapen estropada. Talde batzuk jada amaitu dute denboraldia eta trainerua zintzilikatu dute datorren urtera arte. Beste batzuek aldiz, urteko helburu nagusia begiz jota dutela eta, hor jarraitzen dute entrenatzen. Estropada dotorea izan zen larunbatean jokaturikoa Hondarribiako uretan. Txanda denetan emozioa gailendu zen, eta bat goraipatzearren bigarrena izan behar. Denboraldi osoan zehar ikusi den bezala, bigarren txandan dihardugun taldeen arteko parekotasuna ikaragarria da, eta Mikel Olazabalek igandean esan zuen bezala, talde horiek jokatuko dituzte Kontxan aritzeko 6 eta 7. postuen txartelak.  Baina asteburu honetan argi geratu dena zera da: taldeen arteko distantzia ez dela hain handia. Zarautzen ikusirikoa “espejismo” hutsa izan zen. Orio ez dago lehen postutik 25 segundootara, Urdaibairi ez zaio banderak irabaztea ahaztu eta Zumaia ez dago Pedreña, Zarautz eta Hondarribia bezalako taldeetatik hain urrun. Baina bakoitzak atera ditzala bere ondorioak. Guk, arraunlariok, gureak atera ditugu eta gustura gaude, Zarautzen kolpe handia hartu baikenuen. Orain Orio eta Castroko estropadak geratzen zaizkigu Kontxa aurretik. Orion ibaian jokatuko da estropada eta guretzat eremurik onena ez bada ere, maila ematen saiatuko gara. Castron berriz ea itsaso mugituarekin lehia polita eskaintzeko parada dugun.

Zarauzko estropadekin batera…

Esaera hori oso ohikoa bilakatu da azken urteetan arraun zaleentzat, batez ere abuztuaren erdialdera heldu eta Zarauzko Ikurriña jokatzen denean. Baina batik bat Orioko traineruari erantsi izan zaio esaera hori, mailarik onena erakusten baitu beti bertan.

Hala ere, aurtengoan ez da betikoa gertatu. Oriok ez du mailarik eman, eta Castro, Zarautz eta Pedreñak izugarrizko maila erakutsi dute. Batzuk Espainiako Txapelketan eta Zumaiako estropadan egin zutena “hutsegite” bat izan zela erakusteko, besteak etxean aritzen zirelako; eta besteak forma orain ari zaielako heltzen.

Gu berriz… zer esango dut ba: NAHI eta EZIN! Gure ustez lanak ongi ari gara egiten, baina emaitzak ez dira nahiko genituen bezain onak. Gure maila mantentzen ari gara denboraldi osoan zehar, baina beste ontziek saltotxo bat egin dute gora. Hondarribia indartsu dator atzetik eta San Migel Ligan dugun 7.postua ere arriskuan dago jada.

Guk gureari jarraituko diogu eta ontzi denetako ordezkariek dioten bezala, “hutsegite txiki bat izan da edo prestaketa atzeratua daramagu eta gure formarik onenera heltzeko gaude oraindik”. Ea datozen estropadetan postu hobeak egiten ditugun!

Bi aste joan dira Euskadiko txapelketa jokatu zenetik. Estropada ondorena ezohikoa izan zen, Zumaia-Getariak eremuaren aurkako errekurtsoa jarri zuela eta. Orain, Hondarribiak auzi bidean jarri nahi omen du gaia. Estropadaz eta ondorengoaz, hauxe idatzi du Irati Manzisidor arraunlariak.

HASI BAI BAINA ORAINDIK AMAITU EZ DEN ESTROPADA

Joan den San Ignazio egunean Lekeitioko uretan jokatu zen emakumeen lehendabiziko Euskadiko traineru txapelketa. Ustez ospakizunez jositako estropada handia izan behar zuenak, ordea, zorigaiztoko gertakari izaten amaitu zuen. Izan ere, arraun munduan zoritxarrez hain ohikoa den bezala, uretan hasitako estropada bulegoetako estropada bilakatu zen bataren eta bestearen haserreez lagundurik.
Uretakoari dagokionez, esan, gure iritziz guk oso lan ona egin genuela; aurreko txapelketan ez bezala, geure lanari eutsi eta inongo momentuan bururik galdu gabe arraunean eginez gozatzea lortu baikenuen. Ziabogara iritsi arte geu joan ginen estropada buruan, baina ziabogatik irten ginenerako Hondarribiak aurre hartu zigun eta bigarren luze osoan gainean izan baginen ere, ez genuen hauei aurre hartzerik lortu. Estropada amaitu eta berehala eman genizkien zorionak hondarribitarrei, eta baita txalo jo ere ustez beraiek baitziren estropadaren irabazleak.
Lehorrean geundela ere aurrena iritsi denak izan ohi duen festa giroa ez genuen arren, geure onena eman izanak ematen duen poza geneukan, eta gauean bota behar genuen parrandari heldu genion kontsolatzeko asmoz.
Dutxatik irten ginenean entzundakoak erabat aldatu zuen egoera, ordea, eta berriro ere amaitutzat emandako estropadara itzuli ginen: mutilen estropada ez omen zen oraindik hasi kanpoko bigarren baliza urrunegi zegoelako. Berehala hasi ginen gure tandan ere aldatuta ote zegoen galdezk,a eta baietz esan zigutenean…gozoa jarri zen jendea!! Esan beharra dago une hartan arraunean estrobua edo tosta baino hitz famatuagoa den INPUGNAZIYUA zela nagusi guztion artean. Ni normalean ez naiz honelako gauzen alde egoten, uretan irabazi eta bandera astindutakoari berriro kentzea gaizki ikusten dudalako, baina nire taldeko batek esan zuena entzun nuenean ideiak aldatu zitzaizkidan:  “Guk badakigu galtzen, baina benetan galdu dugunean, eta oraingoan ez dugu galdu, ez baikeunden baldintza berdinetan. Sentitzen dugu bandera astindu duenari kentzea, gogorra baita, baina estropada ontzat eman izana da akatsa; norberak berearen alde egin behar du hemen”. Izan ere, ez nago zihur baliza hura bere tokian bazegoen irabaziko genuen ala ez, baina baldintza berdinetan jokatu beharko genuke, eta hamalau metro gehiago egin bagenituen eta amaieran bi segunduko aldea baino ez bagenuen… erabakia epaileen eskuetan zegoen, baina guk gure kexa sartu genuen, dirudienez, hauek ez baitute ezer egiten isilik gelditzen bazara. Ni ez naiz inor epaileen lana kritikatzeko, baina lantxan doazela traineruei beraien etxean jartzeko argazkiak atera beharrean, estropada ontzat eman aurretik guztia ondo joan ote den begiratzea ez litzateke gaizki etorriko; beraiek egiten ez dutena klubek eta arraunlariek egin behar izaten baitute, eta azkenean horrek inori mesederik egiten ez dioten haserreak sortzen ditu.
Goiza aurrera joan zen, baina guri ez zigun inork gure inpugnazioaren aurrean epaileek hartutako erabakiaren berririk eman, eta beraz, mutilen estropada amaitu orduko sari banaketa egin behar zuten plazara joan ginen zer gertatuko ote zen ikustera. Guztion harridurarako estropada bertan behera gelditzen zela eta epaileek beraien erabakiaren berri emango zigutela esan ziguten, txapelketa ziur asko beste egun batean ospatuko zela adieraziz.
Estropada hau, ordea, ez zen bere horretan gelditu, astelehen honetan bertan emakumeen tandan jokatu genuen hiru elkarteetako ordezkariek eta federazioak jokatu baitute arraunlaririk gabeko bigarren estropada. Gure ordezkariak estropada berria jokatzeko data finkatzeko asmoz joan ziren, hondarribitarrak estropada beraiek irabazi zutela onartu eta bandera beraiei ematea nahi zuten bitartean. Federazioak ez omen zuen gauza handiegirik esan, eta beraz, Hondarribiak bere gainontzeko ordezkariekin hitz egin eta judizialki aurrera joango ote ziren (hau da hurrengo estropada eremua Gasteizko epaitegia izango ote zen) erabakitzekotan gelditu ziren.
Hauek dira guri iritsi zaizkigun azken berriak. Ez dakigu estropada hau noiz amaituko den eta ezta non ere (Gazteizko epaitegian ala itsasoan) baina amai dadila mesedez! Horrelako kontuek kalte besterik ez baitiote egiten arraunketa onari; batzuek eskuak garbitzen dituzten bitartean, klubek erabakiak hartu eta bai klubak eta bai arraunlariak elkarren artean haserratzeko bakarrik balio baitute. Tristea benetan.

Festa ederra

Igandean Zumaian bizitako giroa oso estropada gutxitan (inon ez esatearren) bizi izan da aurten. Goizean goiztik giro ederra nagusitu zen kalean, “gala eguneko” traje dotoreak gorde (gutxiren batek oraindik irauten zuen), eta arraun elkarteetako koloretako nikiek hartu zutelarik tokia. Talde ezberdinetako zaleak elkarrekin nahastu eta arranpla zein barra muturrean ostadarra zirudien markoa ikusteko parada izan genuen, gorria nagusi zelarik, noski!
Guzti hau ikusita, denok izaten dugu zaleen aurrean paper txukun bat egiteko nahia. Halakoetan ordea, beste askotan bezala, kirioek ez dute batere laguntzen. Urduritasuna ez da inoren lagun, baina konfiantza ere handia zen etxean estropada dotore bat egiteko behingoz. Azken urteetan ez dugu lortu zaletuen aurrean gure maila erakustea eta aurten horixe zen helburuetako bat.
Hasieratik indartsu atera ginen, baina argi geratu zen Enbata ontziak maila bat gora egin duela azken estropadetan. Larunbatean ere erakutsi zuen indartsu daudela eta eusten saiatu arren, ez genuen lortu. Lehia beraz, txandako bigarren posturako zen Pedreñarekin. Azken unera arte parean ibili ginen, baina azken txanpan aurrea hartzea lortu genuen zaleuen bultzadarekin. Azkenik txandan bigarren postua eta sailkapen nagusian, zazpigarren. Gure lanarekin gustura geratu ginen arraunlariok, baina zapore gazi-gozoa geratzen da laugarren postua 6 segundu eskasetara zegoela ikusiaz.
Orain, asteburu bat dugu estropadarik gabe, Espainiako Txapelketa jokatuko baita Castron eta gu ez baikinen bertan aritzeko sailkatu. Horrenbestez, 6 segundo eskas horiek irabazteko gogor entrenatzen jarraitu beharko dugu, hurrengo Zarauzko Estropadetan emaitza hobea lortu ahal izateko. Zarauzko Enbata ontziak Zumaian irabazi ostean, ea Zumaiako Telmo Deun ontziak Zarautzen irabazten duen. Horixe da gure hurrengo helburua!

Sari txikia estropada onarentzat

Ostegunean Lekeition jokatu genuen Euskadiko Txapelketa eta gure txandan Gipuzkoako eta Bizkaiko Txapelketetako 3 eta 4. sailkatuak izan ginen. Txanda dotorea zen lehen begiradan, Hondarribiarrak gorantz baitatoz azken aldian eta parez-pare lehiatzeko gogoa baikenuen.

Lehen unetik argi geratu zen bi taldeok ginela indartsuenak, bizkaitarrek ezin izan baitzuten gure erritmoari eutsi. Lehen bi luzeak bikainak izan ziren, baina 3.luzean Hondarribiak aurre hartu eta lehen postuari eutsi zion amaiera arte. Gu saiatu ginen erritmoa igo eta Ama Guadalupekoa ontziari aurre hartzen, baina indarrik ez zegoen jada. Azkenean 6 segundoko aldea izan zen, medaila lortzeko nahikoa izango ziren 6 sugundoak.

Ohorezko txandan berriz, lehen estropada erdi lehiatua ikusi genuen Orio, Urdaibai eta San Pedrorekin. Baina 2. ziabogatik aurrera Urdaibai argi eta garbi nagusitu zen. Izugarrizko potentziala du talde honek eta estropada burua hartu eta euren erritmoa markatzen badute, oso zaila da hauei eustea. Orio saiatu zen, baina lehertuta geratu zen eta San Pedrok 10 segundu galdu zituen.

Gu gustura geratu ginen eginiko estropadarekin. Bagenekien txanda irabaziz gero medaila ez zela urruti izango eta gure pronostikoak egi bihurtu ziren. Beraz, Lekeitiotik ekarri genuen gauza bakarra, kolore pixka bat izan zen, eguzkia franko hartzeko aukera izan baikenuen. Gure traineruan gorria inoiz baino nabariagoa zen eta batek baino gehiagok karramarroa zirudien. Sari txikia eginiko estropadagatik!

Eta orain zen? Denak igandean Zumaian jokatuko den estropadari begira daude, baina ez da ahaztu behar aurrez Getxon aritu beharko dugula. Txanda betikoa izango da eta helburua ere bai: txanda irabazi eta ea gero posturen bat irabazteko aukera dugun.

Gaizki hasitakoa ezin ondo bukatu 

Esaerak dioen bezala, gaizki hasitakoak ezin du ongi bukatu! Arraunlarioi halako zerbait gertatu zaigu, nahiz eta igandean eginiko estropadak asteburua nolabait itxuratzea lortu duen. 

Ostiralean ekin genion Galiziaranzko bidaiari autobusez. Zortzietan genuen hitzordua, baina bati maindireak itsatsi eta… 8:30etan irten ginen. Ezustekoz beteriko bidaia izan zen ordea: txofer berria, arraunlarion artean kazetari bat… Dena ongi zihoan, baina 3 ordu igaro ostean, taldekide batek inork desio ez duen dei bat jaso eta etxerako bidea hartu behar izan zuen amonaren heriotza zela eta. Denok triste jarri ginen, baina berak altxa zizkigun animoak: “Bandera irabazi ta kito!”  

Berak etxerako bidea hartu bezain pronto, guk gureari jarraitu genion. Batzuk karta jokoan, besteak pelikulak ikusten, gutxi batzuk irakurtzen eta besteren bat lo. Hamar orduren ostean iritsi ginen Boirora eta entrenamendu labur bat egin ostean, hotelera joan ginen zerbait afaldu eta lotara.  

Larunbata ere iritsi zen eta gosaltzen geundela beste albiste txar bat: “Arraun elkartean lapurreta egin dute”, esan digu Goiko presidenteak. Albiste horrek erdi lo hartu gintuen eta komentario batzuk egin ostean, kalera bueltatxo bat ematera. Bazkalostean siesta txiki bat eta 15:00etan abiatu ginen Moañara. Haize handia zegoen, ohikoa den bezala eremu haietan, baina itsasoa ez zegoen zakarra. Irteeratik ez ginen ongi hasi eta amaiera ere halakoa izan zen: txandan azkenak eta sailkapen orokorrean 9.enak. “Urteko estropada txarrena izan dek, baina iritsiko dituk hobeak”. Arraunlariok burumakur geunden, baina igandean genuen animoak altxatzeko aukera. 

Igandean amorruz irten ginen eta estropada burua hartzea lortu genuen. Baina 4.luzean ihes egin zuten Pedreña eta Zarautzek, guk 3.postuarekin konformatu beharrarekin. Estropada bitxia izan zen, 6 luze eta 5 ziabogetara. Zerbait aipatzearren Jokin Guijarro patroiaren debuta aurtengo San Migel Ligan.   

Ikusi duzuen bezala, ezustekoak eta albiste txarrak nagusitu ziren bidaia honetan arraunlarien artean. Igandean etxean jokatzen dugu, Zumaiako Ikurriña jokatzen baita. Animo faltagatik ez izatea espero dugu eta arraunlariok gure partetik dena emango dugu postu on bat lortzeagatik. Halere aurrez, ostegunean Euskadiko Txapelketa jokatuko dugu Lekeition. Ea oraingoan astea ongi hasi eta hobeto amaitzea lortzen dugun!

Zorrak kitatze aldera, eta emandako hitza betetzeko asmoz, hauxe da
Irati Manzisidor arraunlariak asteazkenean irabazi zuten Gipuzkoako Txapelketaz egindako analisia. Ostegunean idatzita dago.

“Atzokoa emozioz jositako eguna izan zen Esperantzako tostetan izan ginen neskontzat. Arratsaldeko lehenengo orduetatik jakin nuen hura ez zela besteak bezalako eguna izango, hasteko eta behin, entrenamenduetan ez bezala, ez baikenuen berandu iristeko gaitza dugunon zain egon beharrik izan. Izan ere, bagenekien atzokoa ez zela nolanahiko eguna, asko baitzegoen jokoan. Alde batetik, emakumezkoen lehenengo traineru txapelketa irabazi genezakeen. Bestalde, printzipioz, atzoko estropada irabazten zuena izango zen arraunlarien artean hain preziatua den Kontxako banderan lehiatzako txartela lortuko zuena. Eta azkenik, eta nire ustez garrantzituena, hainbat eta hainbat urtetan gizonezkoak nagusitu diren kirolean emakumeoi eskaini ziguten hitza, eta guri zegokigun hitz hori ahotik bota beharrean uretan adieraztea, emakumeok ere arraunean txukun egiteko gai garela frogatuz.
Donostiarako bidean, beste egunetan egin genuen bezala, irabazteko genituen posibilitateez edo “esperantzez” jardun genuen: tolosarrak arraunean ongi egiten dutela baina itsasoan esperientziarik ez zutela, hondarribiarrak oso ondo prestatuta zeudela baina aulki mugikorrean ibiltzen ohituak zeudela… denetatik entzun zitekeen han baina egia esan alfer samarrik jardun genuen, aurkariak uretan lehiatzen baitira benetan. Nik ez nuen lehiarekin gehiegi itsutu nahi, uneaz gozatu nahi nuen eta txikitan aitaren bizkarrean nengoela Donostiako arranplatik behera trainerua jaisten ari ziren mutilen aurpegietan ikus zitekeen zirrara neure azalean sentitu; eta nola ez, bueltatzean arraunak igotzeko aukera bagenuen askoz ere hobeto.
Honela, iritsi ginen Donostiara. Autobusetik jeitisi eta egiten zuen beroaz gehiegi kexatu gabe arranpla ingurura hurbildu ginen. Ordutik hasi eta gauean etxera iritsi arte igarotako une oro amets baten modukoak izan ziren, 14 neskak errealitate bihurtzeko aukera izan genuen ametsa.
Estropadari oso hasiera ona eman genion eta egindako irteera onak eta jarraian egindako luzeak beste bi lehiakideengandik aldentzeko aukera eskaini ziguten. Ziabogan berriz, ez genuen gehiegi arriskatu nahi eta patroiak ziaboga zabal samarra hartzea aukeratu zuen, olaturen bat etortzen bazen ere. Ez zen olaturik etorri ordea eta ziaboga kaskar hartan denbora desente oparitu genien aurkariei. Estropadaren erdia falta zen oraindik eta Esperantzak ez zeukan bandera beste inori oparitzeko asmorik. Baina, hala ere, urduritasunak eta esperientzia faltak lagundurik burua galdu genuen eta bigarren luzea aurrenekoa baino askoz ere kaskarragoa izan zela onartu behar da. Hondarribia geroz eta gertuago ikusteak urduri jarri gintuen eta baborrean geneukan ontzi berdeari erreparatzen hasi ginen geure lanari heldu beharrean (patroiak halakorik ez egiteko behin eta berriz errepikatu bazigun ere). Hala ere, eta geure akatsak izan bagenituen ere, ontziaren puntan nindoanez, argi eta garbi ikusi nuen gurea izan zela helmugetako balizetatik igaro zen lehenengo ontzia. Berehala altxa nituen gora eskuak, eta arnasa bueltatzeko indar gehiegirik ez banuen ere, oihu handi bat egin nuen, beste askorekin batera.
Bandera uretan bertan jaso genuen eta bertan arraunak jaso genituen arren arranpla parean altxa izanak beste zirrara bat sorrarazi ziadala esan behar dut. Ordutik aurrerako guztia sinestezina izan zen, baina batez ere traineruko koloreen jabe diren bi herrietan jasotako harrerak aipatu nahi nituzke. Lehendabizi, kolore marroiaren jabe den Getariara joan ginen. Bertan, txistulariekin eta bertaratutakoekin udaletxera igo, balkoitik lortu berri genuen bandera astindu, eta jateko aukera izan genuen. Zumaian berriz okupatu berri den gaztetxeak eskainitako harrera beroa jaso genuen: arraunekin egindako arkua ikusitakoan buruko ile puntetatik hasi eta hanketako behatz puntetarainoko zirrara sentitu nuen eta zer esanik ez aurreskua egin zigutenean edo bertsoak abestu zizkigutenean. Mila esker guztiagatik.
Amaitzeko esan, helmugako balizak igaro eta eskuak altxa genituenetik 24 ordu igaro badira ere atzokoan Esperantzaren barnean joan ziren neskon aurpegietan irribarreak bizirik darraiela. Ez irabazi genuelako bakarrik, baita atzoko helmugako baliza haiek beste estropada bateko irteerakoak izateko aukera dutelako ere”.
.