Patxi dortoka triste zegoen ibai ertzean.
—Zer gertatzen zaizu Patxi? —galdetu zion handik zebilen Antonio eskorpioiak.
—Ibaiaren bestaldera pasa nahian nabil, baina nire lehen aldia denez laguntza behar dut —azaldu zion dortokak mesfidati—. Hemengo inork ez dit lagundu nahi, ordea —jarraitu zuen inguruan zebiltzan beste animaliei begira.
—Lasai Patxi —erantzun zion eskorpioiak adeitsu—. Nik lagunduko dizut! Zure bizkar gainean joango naiz norabidea adierazten.
—Zuk? —beldurtu zen dortoka—. Zuk ziztatu egingo didazu eta pozoinduta hilko naiz.
—Bai zera! —lasaitu zuen eskorpioiak barrez—. Ez al zara ohartzen ziztatuz gero biok itoko garela?
Logika horri jarraituz, eta inguruan beste inor laguntzeko prest ez zegoela ikusita eskorpioiaren eskaintza onartu zuen Patxik. Ibaiaren beste aldera pasatzea bere betiko nahia zen eta arriskuak merezi zuela iritzi zuen.
—Goazen ba! —erantzun zion lagun berriari, eta ibaia zeharkatzen hasi ziren. Patxi dortokak igeri egiten zuen eta Antoniok bere bizkarretik bidea adierazten zion.
Ibaiaren erdian zeudela, ordea, ziztada bat nabaritu zuen dortokak lepo gainean.
—Zergatik egin duzu hori? —galdetu zion eskorpioiari ikaratuta pozoiaren eragina igartzean—. Orain biok itoko gara!
—Ezin izan diot eutsi —onartu zion eskorpioiak bizkar gainetik—. Nire izaeraren muinean dago.
Dortoka eta eskorpioia (mp3)
Subscribe
Heriotzak
Elkar - 2011
Izarren artzaina
Txalaparta - 2009
Bederatzi ateak
Txalaparta - 2008
Pirata Ximon
Aizkorri - 2012
Lepoko minez zegoen hontza
Aizkorri - 2009
Hortza galdu du Jonek
Aizkorri - 2009
Paperean
Heriotzak
Elkar - 2011
Izarren artzaina
Txalaparta - 2009
Bederatzi ateak
Txalaparta - 2008
Pirata Ximon
Aizkorri - 2012
Lepoko minez zegoen hontza
Aizkorri - 2009
Hortza galdu du Jonek
Aizkorri - 2009
Lizentzia
06/05/2009 at 15:00 Permalink
Eskorpioi Antoniok ezin kontrola zezakeen pozoia,ez, eta halaxe segi zuen Patxiri zizta eta zizta. Patxi dortoka hasiera batean apurtxo bat larritu bazen ere, ohartu zen bestearen keriak kilikili baino ez zitzaizkiola oskolean. Halaxe zebiltzan biak zizta eta zizta, keri eta pozoi, orain hiretzat, orain neretzat, bihar erdera, gaur Nafarroa, etzi ilegalizazioa, etzi damu poltrona.
Halaxe ibili omen ziren 4 urtean zehar, ibai eta errio, kantauri eta Gasteizen konkistan. Ez dakigu beraien zikinkeria irentsita hil ziren azkenean, ezta axola ere, nahikoa lan bai baitugu euren pozoiak akabatutako ibaia berriz berpizten.
07/05/2009 at 9:19 Permalink
Izenak honela ordez litezke testuan, eta emaitzak erakutsiko liguke batzuek ez dutela ezertxo ere ikasi hainbeste urtetan:
Patxi >>> Juanjo
Antoni >>> Patxi
Panta rhei… seguru?
07/05/2009 at 10:05 Permalink
Asko gustatzen zait ipuin hau! “The crying game” pelikulan kontatzen zuten, ezta? Buruan bueltaka izan dut ordudanik, badirudi ez naizela bakarra… Badakizu nor den egilea? Zorionak blog-arengatik, mundiala da!
Lide
07/05/2009 at 10:17 Permalink
Aupa Lide!
ba jatorrizkoa ez dakit norena den. Nik betidanik ezagutzen dudan bertsioan eskorpioiak eskatzen dio laguntza dortokari ibaia gurutzatzeko; igel batekin ere entzuna nuen bertsioren bat. Egiletasun anonimoko betiko fabula horietakoa izango da…
08/05/2009 at 10:40 Permalink
Ta zer dago ba, ibaiaren beste aldean ziztada bat merezi izateko?
Agian ezer ez ?
Masokista ote da ba dortoka?
08/05/2009 at 16:58 Permalink
Aupa!
Zorionak blogagatik! ea jende gehiago ausartzen den ipuin laburrak euskaraz idaztera!
Nire blogean zurearen lotura jarri dut, ikus dezakezunez, nik ere ipuin labur batzuk dauzkat bertan idatzita.
Ondo izan,
Urtzi