Mikroipuin-labea

Zientzialariak ez zuen ezertarako astirik: ez bizitzeko, ez ikertzeko. Lanak itotzen zuen.
Zientzialari onen moduan arazo logiko bati konponbide logiko bat bilatzen saiatzea erabaki zuen. Bere denbora faltak bazuen arrazoibide bat eta, ondorioz, izango zuen irtenbidea ere. Lanean aritu zen giza-klonazioa errealitate bihurtu zuen arte.
Hori izan zen konponbidea eta, horri esker bideratu zituen urtetan pilatutako zeregin guztiak: bere lehen klona laborategiko lanetan jarri zuen, aspalditik amaitu gabe zituen ikerketak egiten. Bigarren klona bulegoan eserita egoten zen egun guztian, ikerketarako beharrezkoak ziren burokraziak bideratzen: finantzazioa eskatu, paperak zuritu eta artikuluak idazten.
Familiari ere denbora gehiago nahi zion eskaini zientzialariak: klon bat bidali zuen emaztearekin egotera eta beste bat seme-alabekin jolastera. Baten faltan, bi.
Bere aisialdian aspaldian betetzeko zituen guztiak egitea erabaki zuen orduan: irakurgai zituen liburuak irakurri, ikusgai zituen filmak ikusi, ezagutzeko zituen tokiak ezagutu, bidaia exotikoak egin,… guztiak nahi zituen egin eta, horretarako, klon bana jarri zuen zeregin bakoitza betetzen.
Amaitu zuenean nekatuta baina, pozik eseri zen, lasaituta. Orain bai, pentsatu zuen. Orain, egin nahi zuen guztia egiteko behar adina denbora libre zeukan.
Orduan ohartu zen ez zuela ezer egiteko.
Aspertuta zegoen.Zientzialaria (mp3)

Trackback URL