Mikroipuin-labea

Idazlea Durangoko azokara joan zen, pozik.
Argitaletxekoek esan zioten beraien standean egoteko, liburuak sinatzen. Pozik joan zen Durangora, inoiz baino idazleago sentituz sinatze-saioa zela eta.
Standaren atzean jarrita, berak idatzitako liburuez inguratuta korridoretan zebilen jendeari begiratzen zion, autografoa noiz eskatuko zioten zain. Pasilloaren bestaldean zeuden standetan ere beste idazle batzuk ikusten zituen. Idazle famatuak eta hain famatu ez zirenak, guztiak zeuden bere moduan standetan sartuta, zooko animalien antzera, liburuak sinatzeko prest.
Are idazleago sentitzen zen orduan, bere burua hainbeste miresten zituen haien pare ikusita eta, burua gehiago tentetzen zuen bere liburuen artean. Baina burua asko luzatu arren, ez zen inor inguratzen bere liburuak erostera eta, are gutxiago sinadura eskatzera.
Halako batean, emakumezko bat standera hurbildu eta bere azken liburua hartu zuen eskutan.
—Hauxe eramango dut —esan zion idazleari liburua luzatuz.
—Oso ondo! —erantzun zion idazleak pozarren—. Nahi al duzu nik sinatzea?
Emakumeak harridura aurpegiz begiratu zion.
—Sinatu? —galdetu zion mesfidati—. Zu nor zara ba?
Idazlea inoiz baino gutxiago sentitu zen idazle.

Durango (Idazlea II) (mp3)

Trackback URL